

Mέρος ΙΙ
αντιμέτωποι με τη μονοτονία

Marching band of Hermoupolis
"Οι διασκεδάσεις τους ήσαν απλές, μικροαστικές, γεμάτες απ' τη γαλήνη της επαρχιακής ζωής. Επισκέψεις στα διάφορα σπίτια, λίγο πόκερ, περισσότερο πινάκλ και μπρίζ, αρκετό κουτσομπολιό, σπάνια κανένας χορός "οικογενειακό". Έτσι πέρασε ο πρώτος χειμώνας της Μαρίνας στη Σύρα, με μοναδική εξαίρεση τις απόκριες, που απαίτησαν δραστηριότερη κοσμικότητα. Η λέσχη είχε τα πρωτεία, με τους επίσημους και πολυτελείς χωρού; της. Έγιναν όμως και δεξιώσεις ιδιωτικές, όπου οργίαζε η πιο μάταιη επίδειξη."
Μ. Καραγάτσης, "Η Μεγάλη Χίμαιρα" Σελ.112.

Promotional poster of the opera "Gioconda" by R.Giovanelli, played at the Theater Apollon of Syros in 1912.
Σημαντικό στοιχείο της κοινωνικής διαμόρφωσης στην Ερμούπολη αποτελεί η ανάγκη για πλούσια πολιτιστικά δρώμενα, σε μία προσπάθεια η μεσαία και κυρίως η ανώτερη αστική τάξη να αποφύγει τη μονοτονία της επαρχίας.
Ένας από τους πιο σημαντικούς πυλώνες πολιτιστικών εκδηλώσεων είναι το εμβληματικό Θέατρο Απόλλων,
κατασκευασμένο σε πρότυπο λυρικού θεάτρου για να φιλοξενεί υψηλού επιπέδου όπερες, οπερέτες και λοιπές θεατρικές παραστάσεις. Με τις οικογένειες των υψηλών κοινωνικών στρωμάτων να νοικιάζουν ετήσια το δικό τους προσωπικό θεωρείο, για το οποίο διέθεταν το κλειδί, το θέατρο υποδέχεται και άτομα της εργατικής τάξης, ακόμη και υπηρέτριες, χωρίς βέβαια να μη προκαλλούνται αναταραχές και έκφραση δυσαρέσκειας.

Γιορτή Πρωτοχρονιάς του 1965, στη γνωστή "Λέσχη Ελλάς" της Ερμούπολης.
Θέατρο Απόλλων

The Rethymni brothers, Nikolaos (left) and Minas (right).
,
Αναγνωρισμένο ως μνημείο από το Υπουργείο Πολιτισμού, το κατασκευασμένο το 1864 εμβληματικό κτίριο του Θεάτρου Απόλλων σχεδιάστηκε από τον Ιταλό αρχιτέκτονα Pietro Sampo, εμπνευσμένο από ανανεωμένα Ιταλικά θέατρα, όπως η Σκάλα του Μιλάνου.
Το Θέατρο Απόλλων αποτέλεσε τον κυρίαρχο πολιτιστικό χώρο της πόλης, με τις περίφημες όπερες και εκδηλώσεις του, εως και τη σταδιακή παρακμή, με τις λιγοστές θεατρικές παραστάσεις και προβολές ταινιών, και τη μερική κατάρρευσή του από πυρκαγιά τη δεκαετία του 1950.
Με τη συμβολή της κατακραυγής του κοινού, το κτήριο ανακατασκευάστηκε και σήμερα αποτελεί έναν από τους πρωτοποριακούς χώρους πολιτισμού στον αστικό ιστό της Ερμούπολης.










